Dit artikel komt uit ons magazine Van Dichtbij met het thema Ouderenzorg van Nu.
‘Ik probeer niet terug te vallen in oude patronen’
Tot voor kort belde een bewoner van 97 meerdere keren per dag voor hulp bij het toiletbezoek. Nu gaat deze mevrouw zelfstandig naar het toilet. Voor Daisy Vreman, verzorgende IG bij woonzorglocatie Dr. Jenny in Dinxperlo, laat dat zien hoe de zorg verandert. “Deze mevrouw redde zich ’s nachts zelf. Overdag ging het haar dan ook niet alleen om hulp bij het toilet. Ook de aandacht en een praatje hoorden voor haar bij dat zorgmoment. Nu vindt ze het juist heel prettig dat ze weer zelfstandig is.”
Kijken naar wat wel kan
Goede zorg begint voor Daisy met kijken naar de mens achter de zorgvraag. “Respect, aandacht en goed luisteren blijven de basis.” Tegelijkertijd merkt ze dat haar rol verandert. “We maken steeds meer gebruik van zorgtechnologie. Ik ben aanspreekpunt voor de medicijndispensers op de afdeling. Deze helpen bewoners om zelf medicijnen op het juiste moment in te nemen. Het is verleidelijk om dingen van mensen over te nemen. Ik probeer niet terug te vallen in oude patronen. Lukt douchen niet meer zelfstandig? Dan kan iemand misschien nog wél zelf de haren kammen. Zo geef je iemand toch een stukje regie terug.”
De juiste balans
Soms vraagt dat om een andere aanpak. “Een bewoner wilde het liefst dat wij alles voor hem deden. Op een gegeven moment gaf ik aan dat ik nog even druk was en vroeg ik hem om alvast met de afwas te beginnen. Sindsdien doet hij de afwas altijd zelf. Het geeft me een gevoel van trots dat je zulke dingen kunt bereiken.” Maar Daisy benadrukt wel dat zelfredzaamheid nooit een doel op zich is. “De zorgvragen waarmee mensen bij ons binnenkomen, worden steeds complexer. Als ik merk dat iets echt niet meer lukt, dan neem ik het over.”
Samenwerken met naasten
Daisy merkt verder dat samenwerken steeds belangrijker wordt. “Als zorgteam proberen we om samen met de familie bewoners zo goed mogelijk te ondersteunen.” Daarbij verwacht ze niet dat naasten alles overnemen. Wel kunnen juist kleine dingen veel verschil maken, zoals de koelkast bijvullen, planten water geven of krulspelden indraaien. “Bij elke nieuwe bewoner maken we meteen duidelijke afspraken: wat mag de bewoner en zijn of haar familie van ons verwachten? En wat vragen wij van hen? Er werken steeds minder mensen in de zorg, terwijl steeds meer mensen zorg nodig hebben. We moeten het daarom echt samen doen.”
