Dit artikel komt uit ons magazine Van Dichtbij met het thema Ouderenzorg van Nu.
‘Ik zorg er graag voor dat mensen zich hier prettig, welkom en ontspannen voelen’
Elke maandagochtend is Gerritje te vinden bij J.W. Andriessen in Borculo. Sinds eind 2023 werkt ze als vrijwilliger op de dagactiviteiten met een groep van vijf mensen met dementie. “Het voelde meteen goed”, blikt ze terug. “De welzijnscoaches met wie ik samenwerk zijn ontzettend kundig. Ik vind het mooi om te zien hoe zij steeds aansluiten bij wat iemand nodig heeft. Ze vragen: ‘Hoe voel je je vandaag en waar heb je zin in?’ En vervolgens beweeg ik daar als vrijwilliger ook
weer in mee.”
Van sjoelen tot bakken
Hoe dat er in de praktijk uitziet? Soms neemt de groep samen de krant door, soms maken ze een wandeling of doen ze een spelletje. Vooral sjoelen is favoriet. “Ook bakken we af en toe iets, zoals een appeltaart”, vertelt Gerritje. “De één schilt dan de appels, iemand die fysiek nog sterk is kneedt het deeg en weer een ander snijdt de boter in blokjes. We kijken naar wat iemand kan én wil. Daardoor laat je mensen in hun waarde. Dat doet ook iets met hun zelfvertrouwen.”
Ruimte voor een gesprek
Naast de activiteiten is er ruimte voor een goed gesprek. Gerritje: “We starten altijd rustig op met een kop koffie. Mensen kunnen dan hun verhaal kwijt of vertellen over vroeger. Soms zitten we tien minuten, soms een half uur. We kappen mensen nooit af, want als iemand zich gehoord voelt, zie je hem of haar echt opbloeien. Andersom word ik er ook heel blij van. Ik vind het prachtig om te luisteren naar hun kijk op het leven en alles wat ze hebben meegemaakt.”
“Noem me maar Jannie”
Gerritje werkte jarenlang als verzorgende in verschillende verzorgingshuizen. “Vroeger deed je alles voor de mensen. Ik werd soms zelfs gebeld om de gordijnen dicht te doen. Het is een goede ontwikkeling dat we niet meer automatisch alles uit handen nemen.” Ook op andere vlakken merkt Gerritje dat de zorg veranderd is. “Vroeger was het standaard ‘mevrouw Jansen’. Hier vragen we: hoe wilt u aangesproken worden? Voor de één is dat mevrouw Jansen, de ander zegt: ‘Noem me maar Jannie.’ Met zo’n simpele vraag houd je rekening met wat iemand zélf wil.”
Vrijwilliger met een zorghart
Gerritje vindt het prachtig dat ze als vrijwilliger iets kan doen dat bij haar zorghart past. “Ik vind het heel waardevol dat ik iets kan betekenen voor ouderen, maar ook dat ik onderdeel mag zijn van deze groep. Ik zorg er graag voor dat mensen zich hier prettig, welkom en ontspannen voelen. Als dat lukt, ga ik vol energie naar huis.”
